Adresgegevens


Pasteurstraat 147
1782 JC Den helder
0223-622627 telefoon icoon
info@dierenartsdenhelder.nl e-mail icoon

Openingstijden

Ma: 08:00 - 20.00
Di: 08:00 - 17.00
Wo: 08:00 - 17.00
Do: 08:00 - 20.00
Vr: 08:00 - 17.00
Wij werken uitsluitend op afspraak

Proteq

Patient van de maand

 

Maand December: Kwibus

 

Deze lieve kat werd ons aangeboden in de praktijk vanwege kreupelheid aan de rechter achterpoot. Tevens viel het op dat een teentje wat omhoog stond. Na onderzoek bleek inderdaad het teentje een afwijkende stand te vertonen. Om dit verder te inventariseren is een röntgenfoto gemaakt. Hierop was te zien dat het teentje geluxeerd bleek. Een luxatie wil zeggen dat een gewricht 'uit de kom is'. Het houdt in dat er schade is aan de bandjes en kapsel rond een gewricht. Bij Kwibus bleek het gewricht tussen middenvoetsbeentje en eerste kootje ontwricht.

Na overleg met een orthopeed en vervolgens de eigenaar is besloten om het teentje te amputeren. De kans dat de schade aan de weke delen van het gewricht nog zouden genezen na repositie van het gewricht is niet groot, waardoor recidief reëel is. Daarbij komt ook dat deze keuze hier gemaakt is omdat het geen steunteen betreft en er dus weinig tot geen gevolgen zullen zijn wat betreft het loopvermogen van Kwibus.

Katten hebben aan de achterpoten 4 tenen, waarvan de twee middelste tenen het gewicht dragen, ook wel de steuntenen genoemd.

 

De operatie is door ons zelf uitgevoerd en alles is goed verlopen.

    

 

Op de foto’s is te zien hoe de teen geluxeerd is en een foto na de amputatie Hoe het nu gaat met Kwibus?

Hieronder een stukje van de eigenaar:    

 

Kwibus is 4 jaar en heeft al diverse verwondingen 'van buiten' opgelopen. Vorige keer een gat in z'n oor, nu weer een gebroken teen. Bij thuiskomst na de operatie ging het ontzettend goed. Maar ik zag toch dat hij eraan wilde likken dus heb ik hem een kap om gedaan. Niet leuk, maar voorkomen is beter dan genezen. Hij lijkt er totaal geen last van te hebben, desalniettemin geef ik hem wel zijn pijnstiller en uiteraard zijn anti-biotica en hou ik 'm binnen. We hebben aan de achterdeur een belletje hangen zodat ze (de honden) aan kunnen geven wanneer ze de tuin in willen. Ook Kwibus maakt hier gebruik van en belt de hele dag dat hij naar buiten wil. Volgende week mag hij weer, minus een teentje!

 

 

Maand November: Jasper

 

 

Onlangs werd de 3 jaar oude kat Jasper bij ons op de kliniek aangeboden met braken, maar de oplettende eigenaresse benoemde ook nog de hoestklachten die sinds enkele maanden wisselend aanwezig waren. Jasper was daar vooralsnog niet duidelijk ziek of benauwd bij.

Het algemeen onderzoek gaf behalve een iets versnelde ademhaling geen duidelijke afwijkingen. Bij hoestklachten is het belangrijk om onder andere goed naar circulatie (hart) en respiratie (longen en voorste luchtwegen zoals keel en neus) te kijken. Hart- en longauscultatie (luisteren naar de harttonen en ademgeluiden op de borstkas) waren normaal en er was tevens geen sprake van koorts of afwijkingen aan neus, bek/keel.

Hoesten kan onder meer veroorzaakt worden door (chronische/astmatische) bronchitis (ontsteking van de luchtwegen), longontsteking, vreemd voorwerp in keel of luchtpijp (zie de hoestende patiënt van September) of tumoren in de luchtwegen. Ook kan nog gedacht worden aan longworm.

Voor verdere diagnostiek is hier gekozen om te starten met een röntgenfoto.

Op de foto is te zien dat de bronchiën in het hele longveld veel te duidelijk zichtbaar zijn, de wanden zijn verdikt. Dit worden ook wel ‘donuts en tramrails’ genoemd waarbij de bronchiën dan als cirkels of parallel liggende lijnen te zien zijn. Bij Jasper worden de hoestklachten veroorzaakt door een ontsteking van de bronchiën oftewel chronische/astmatische bronchitis.

Hiervoor zijn ontstekingsremmers (prednison) gegeven in de vorm van tabletten om te kijken of hij hiervan zou opknappen.

Na 2 weken kwam Jasper voor controle en bleek hij goed gereageerd te hebben op de ingestelde therapie, de hoestklachten waren niet meer gehoord. Met de eigenaresse is vervolgens besproken om de tabletten te gaan afbouwen en de werkzame stof middels een inhalator te gaan toedienen, waarbij het alleen in de luchtwegen (daar waar het zijn ontstekingsremmende werking moet verrichten) terecht komt en niet door het hele lijfje van Jasper. Dit in verband met bijwerkingen van de prednison op langere termijn.

Deze inhalator (aerokat) wordt over het algemeen goed geaccepteerd door katten. Op de kliniek bleek dat Jasper dit uiterst dapper doorstaat.

 

Voor de oplettende lezers, de braakklachten waren met een eenmalige injectie tegen de misselijkheid direct verdwenen. 

 

 

Maand Oktober: Balou

 

 

Diarree (brijige tot waterdunne diarree eventueel gepaard gaande met bloed en slijm) kan vele oorzaken hebben. De meest voorkomende oorzaken zijn voedingsgerelateerd (bv voerwisseling en voedingsintoleraties), viraal en parasitair (wormen en eencellige darmparasieten)

 

Hier willen we de eencellige darmparasiet Giardia bespreken die zowel bij de hond als de kat diarree klachten kan veroorzaken en zeer geregeld voorkomt. Daarnaast is Giardia een zoönose, wat inhoudt dat het ook besmettelijk is voor mensen.

Uw hond of kat raakt besmet door inname via de bek van deze parasiet. Dit geldt voor dieren die buiten komen maar ook voor bv katten die alleen in huis leven. Via uw schoeisel kan de parasiet dan mee naar binnen gebracht worden.

Bij de meeste dieren verloopt een infectie met Giardia asymptomatisch. Dat wil zeggen dat er dus eigenlijk niets gezien wordt. Maar deze dieren scheiden de parasieten dan wel via de ontlasting uit in de omgeving.

Indien dieren wel klachten ontwikkelen wordt met name diarree gezien, maar ook misselijkheid/braken en vermageren worden gezien. Wel blijft vaak de eetlust aanwezig.

Bij dieren met aanhoudende diarree klachten is het advies om gedurende 3 dagen ontlasting te verzamelen zodat dit gecontroleerd kan worden op de aanwezigheid van de Giardia parasiet. Aangezien de parasiet intermitterend wordt uitgescheiden, dat wil zeggen de ene keer wel en de andere keer niet, is het van belang om van meerdere dagen ontlasting te verzamelen om de parasiet aan te tonen.

Indien Giardia wordt aangetroffen in de ontlasting zal uw dier behandeld gaan worden met metronidazol of fenbendazol. Het is van belang om alle dieren binnen een huishouden gelijktijdig te behandelen om ‘herbesmetting’ te voorkomen. Deze ‘herbesmetting’ kan ook optreden door het oplikken van de parasiet nog aanwezig in de vacht. Daarom wordt ook meermaals wassen van het dier geadviseerd tijdens de behandeling.

Vanwege het zoonotisch aspect is ook uw eigen hygiëne van groot belang. Was uw handen na contact met uw dier en reinig/desinfecteer ook de omgeving.

 

Maand September: Elvis


Patiënt van de maand Augustus Op de kliniek werd de 2 jaar oude gecastreerde kater Elvis aangeboden met hoestklachten en kokhalzen. De klachten waren vrij acuut ontstaan.

Tijdens het klinisch onderzoek viel op dat de ogen en neus verder schoon waren. Ook was er geen sprake van koorts.

Bij het voelen in het keelgebied reageerde Elvis iets gevoelig. Aangezien er een verdenking bestond op mogelijk een vreemd voorwerp in het keelgebied wat irritatie geeft en dit geregeld grassprieten betreft bij de kat is Elvis onder sedatie gebracht voor keelinspectie. Tijdens de keelinspectie wordt onder meer gekeken naar eventuele roodheid in het keelgebied, aanwezigheid van slijm, letsels, aspect van de keelamandelen (tonsillen) en stembanden. Uiteraard wordt er ook gekeken naar de aanwezigheid van mogelijke vreemde voorwerpen. Hierbij wordt achter het zachte verhemelte gekeken waarbij met een speciaal haakje deze structuur naar voren wordt omgeklapt. Hierbij werd direct zichtbaar wat bij Elvis de klachten veroorzaakte. Er werd een flinke grasspriet aangetroffen. Vanwege de weerhaakjes aan de grasspriet wordt met voorzichtige manipulatie de grasspriet verwijderd. Dit om afbreken ervan te voorkomen en er geen restanten achterblijven.

Bij twijfel wordt ook nog met een dunne catheter beide neusgangen geïnspecteerd om zeker te weten dat deze vrij zijn.

Bij Elvis was gelukkig nabehandeling verder niet noodzakelijk en ging weer blij mee naar huis. 

 

 

Maand Juli: Ibbeltje

 

 

Deze maand hebben we een patiënt van de maand die laat zien hoe knap het (dieren)lichaam is!

Arme Ibbeltje is bijna 17 jaar oud en heeft de afgelopen maand wel heel veel pech gehad.

Ze kwam thuis met een zwalkende gang en allebei de achterpootjes onder het bloed. Kon ze maar praten en vertellen: de baasjes van Ibbeltje hebben geen idee wat er met haar gebeurd is, maar waarschijnlijk is ze aanreden of aan een hek blijven hangen? Ze had op beide achterpootjes aan dezelfde kant (dus links aan de buitenkant van het pootje en rechts aan de binnenkant) enorme bloedende vuile wonden, en 1 teentje was duidelijk gebroken en kapot.

Met behulp van een röntgenfoto konden we vaststellen dat Ibbeltje verder geen botbreuken had. Ze is een oude dame, maar wij en de eigenaren besloten haar toch alle kansen te geven: we hebben onder narcose het teentje geamputeerd en de wonden opgefrist en voor zover dat kon, gehecht. Vanaf nu moest Ibbeltje het zelf doen. Beide pootjes kwamen in het verband, dat we in het begin iedere dagen, later om de dag en nog later iedere 3 dagen verwisselden. Eerst lijkt zo’n wond wel hopeloos, maar al na een week zagen we duidelijk verbetering!

Een wond die niet gehecht kan worden, kan zoals we dat noemen ‘secundair’ genezen: daarbij maakt het lichaam als het ware nieuwe huid aan. Dat ziet er heel bijzonder uit, het weefsel is in eerste instantie frambozenrood en wordt ‘granulatieweefsel’ genoemd. Het is heel belangrijk om de wond zo schoon en beschermd mogelijk te houden. Daarom leggen we een verband aan met honingzalf en speciale gazen tegen het plakken, en pakken we de pootjes daarna goed in.

Kleine Ibbeltje heeft de verbandwissels heel lief ondergaan. Medicijnen krijgen vond ze minder leuk, maar gelukkig hoefde dat na een aantal dagen niet meer.

Na maar liefst 4 weken om de paar dagen verband wisselen, wat Ibbeltje altijd heel lief en geduldig maar luid mauwend onderging, waren de wonden eindelijk dicht. De genezing van het dierenlichaam is werkelijk knap!

 

    

 

 

Maand Juni: Maud

 

 

Lieve Maud is bij ons een veel en graag geziene patiënte, maar helaas is het genoegen niet wederzijds. Maud heeft chronische oorontsteking en vindt het vanwege het vele oren kijken en zalven niet meer zo leuk bij ons.

Sinds een klein jaar had Maud een wratachtige woekering tussen de ogen. Dat is een lastige plek om te opereren, en bovendien is Maud inmiddels al bijna 15!

Omdat de wrat steeds groter en groter werd, en ook steeds ging bloeden, hebben we samen met de baasjes van Maud besloten om ondanks de hoge leeftijd en de lastige plek toch de wrat weg te halen. Voor oudere dieren hebben we een speciale extra veilige narcose en uitgebreide bewaking van de patiënt, maar bij zo’n oude dame blijft het toch altijd spannend!

 

 

Gelukkig heeft Maud de narcose met vlag en wimpel doorstaan. Ziet u het verschil?

 

  v   

 

Maand Mei: Missy

 

Missy een Duitse Herder teef van 9 jaar oud werd aangeboden met algeheel niet lekker zijn. Ze was hijgerig en wilde eigenlijk niet ‘in de benen’ komen. Tijdens het lichamelijk onderzoek viel onder meer op dat ze flinke koorts had, een volle buik en pussige uitvloeiing uit de vulva. Missy is niet gesteriliseerd waardoor er een sterke vermoeden was op een baarmoederontsteking, ook wel pyometra genoemd.

Er werd een buikecho gemaakt waarbij verwijde baarmoederhoornen te zien waren. Dit bevestigde dat snel ingrijpen noodzakelijk was. Bij een pyometra zijn de baarmoederhoornen gevuld met pussige inhoud en deze gifstoffen kunnen ook opgenomen worden door het lichaam. Missy kreeg daarom een intraveneus infuus geplaatst om extra vocht toe te dienen om deze gifstoffen af te voeren.
Tevens werd er bloedonderzoek verricht om onder meer effecten op nier- en leverfunctie te beoordelen. Vervolgens is zij aansluitend geopereerd om de ontstoken baarmoeder en eierstokken te verwijderen. Tijdens de operatie bleek dat er bij Missy al een kleine perforatie in een van de baarmoederhoornen zat (wat te zien is op de bijgevoegde foto, een donkere vlek in de baarmoeder)waardoor wat pussige uitvloeiing in de buikholte sijpelde. Helaas is dit een
vervelende complicatie die de prognose onzeker maakt. Daarom is snel ingrijpen dus noodzakelijk.

Na het verwijderen van de eierstokken en baarmoeder is de buikholte van Missy grondig gespoeld met verwarmd fysiologische zout. Tevens is antibiotica in de buikholte achtergelaten en heeft zij via het infuus antibiotica toegediend gekregen, wat tevens als kuur meegegeven is voor thuis. Het risico bij een doorgebroken baarmoederontsteking is het ontwikkelen van een buikvliesontsteking (peritonitis) en uiteindelijk bloedvergiftiging (sepsis) waaraan de hond dan kan overlijden. Gelukkig is ‘onze’ Missy een oersterke dame en is zij na de operatie goed opgeknapt.

Door de hormoonproductie vanuit de eierstokken komen baarmoederontstekingen bij niet gesteriliseerde teven geregeld voor. Hoe meer cycli (loopsheden) de teef heeft doorgemaakt hoe groter het risico. Let altijd bij een niet gesteriliseerde teef op uitvloeiing uit de vulva. Echter kan een pyometra ook ‘gesloten’ zijn en wordt geen uitvloeiing uit de vulva waargenomen. Overige symptomen zijn algemene ziekteverschijnselen zoals niet willen eten, lusteloos en koorts. Maar ook een dikkere buik en MEER drinken/plassen worden gezien.

Een baarmoederontsteking kan voorkomen worden door een teef aan te bieden voor sterilisatie.v Hierbij worden de eierstokken (en dus de hormonale invloed) verwijderd en zal er geen kans meer zijn op het ontwikkelen van een pyometra.

 

 

 

April: Dumbo

 

 

Ook bij ons in de praktijk is het weer lammetjestijd! En zo kregen wij een lammetje in de praktijk genaamd Dumbo die te vroeg geboren is.

De normale draagtijd voor een ooi (vrouwelijk schaap) is 21 weken. Vanwege de vroeggeboorte had hij een groeiachterstand en functioneert nog niet alles naar behoren. Het zelfstandig in de benen komen is lastig evenals zelfstandig voeding tot zich nemen. Hierdoor is een goede verzorging van de eigenaar erg van belang. Goede hygiëne, dus geregeld schoon houden van het lammetje gaat de gehele dag door. Het voorzien in de voedingsbehoefte is letterlijk van levensbelang. Aangezien Dumbo zelf niet goed voeding tot zich kan nemen, dient hij gevoerd te worden. Dit wel tot 5-6x daags (in de 24 uur), ook ‘s avonds laat moet nog eenmaal gevoerd worden. Omdat het diertje niet goed zelf kan bewegen of lopen moet hij ook een aantal keren verlegd worden per dag zodat hij niet stijf en stram wordt of wondjes vanuit drukplekken gaat ontwikkelen.

Er zijn meerdere risico’s als ooien moeten lammeren.

Lammetjes kunnen in een afwijkende houding in het geboortekanaal liggen zoals bijvoorbeeld een stuitligging. Hierdoor kan het lammetje moeilijker het geboortekanaal passeren en mogelijk de bevalling zelfs geheel stagneren. De normale houding van een lammetje in het geboortekanaal is met de snuit vooruit en de 2 voorpootjes langs de kop gestrekt. Wijkt dit dus af dan zal de bevalling moeizaam kunnen verlopen of er dient zelfs hulp bij geroepen te worden. De dierenarts tracht het lammetje weer goed te positioneren in het geboortekanaal en de bevalling alsnog normaal te laten verlopen. 

 

 

 Maart : Pitt

 

 

 

Pitt, een gecastreerde kater van 6 jaar oud werd in de kliniek aangeboden met niet lekker zijn en veel persen zonder weinig tot geen urine in de bak.

Tijdens het lichamelijk onderzoek kwam naar voren dat Pitt een forse harde en pijnlijke blaas had. Het was direct duidelijk dat er dus een obstructie aanwezig was in de plasbuis dat ervoor zorgde dat Pitt zijn urine niet kwijt kon. Dit fenomeen staat ook bekend als de plaskater. Als een dier de urine niet kwijt kan ontstaat een gevaarlijke situatie waarbij ophoping van afvalstoffen optreedt en de druk in de blaas tevens ernstige nierschade kan geven en blaasverlamming. Dit is een serieus spoedgeval waarbij direct ingrijpen zeer belangrijk is! Vanwege de nauwere plasbuis wordt dit vrijwel alleen bij mannelijke dieren gezien. Symptomen die plaskaters vertonen zijn frequent naar de bak gaan zonder dat er urine afkomt of heel weinig, onrustig gedrag zoals klagelijk miauwen, vaak likken aan de penis. Als de obstructie langer bestaat en er sprake is van nierschade kunnen de katten sloom worden, stoppen met eten en gaan braken.

De reden dat de plasbuis verstopt raakt kan diverse oorzaken hebben. Zo kan aanwezigheid van blaasgruis/steentjes de plasbuis verstoppen. Maar ook een blaasontsteking waarbij bloed en eiwitten samen klonteren en een soort ‘plug’ vormen en spasmes in de plasbuis (verkramping van de plasbuis) optreden kan een reden zijn waardoor urine niet afgevoerd kan worden.

Het belangrijkste is om zo snel mogelijk de obstructie op te heffen. Dit doen we middels catheteriseren van de plasbuis waardoor er weer passage van urine mogelijk is. Tevens wordt de urine onderzocht. De catheter blijft over het algemeen een aantal dagen aanwezig zodat de blaas zich spoelt en er hopelijk niet een recidief optreedt. Tevens wordt ondersteunende medicatie voor de blaasontsteking en/of blaasontspanners gegeven. Afhankelijk van de urine-uitslag (hoe geconcentreerd de urine is) en de klinische toestand van de kat kan het ook belangrijk zijn om bloedonderzoek te doen om onder meer de toestand van de nieren te beoordelen. Daarnaast zal in sommige gevallen ook nog een echo/rontgenfoto van de blaas gemaakt kunnen worden om evt grotere blaasstenen of problematiek van de blaaswand zelf uit te sluiten.

Bij Pitt bleek dat er veel gruis (in dit geval struvietkristallen) in de urine zat en is het dus zaak om naast bovenstaande ook een speciaal blaasgruisdieet te verstrekken. Dit is belangrijk daar het dieet door de speciale samenstelling de kristallen oplost en de vorming van stenen vermindert. Ook stimuleert het de vochtopname wat belangrijk is voor het ‘spoelen’ van de blaas. Op deze manier hopen we natuurlijk dat een terugkerend plasprobleem uitblijft.

 

 

 

 

Februari 2017: Flappie

                                                                                                                              

 

Patient van de maand Februari 2017

 

Bij alle konijnen en knaagdieren groeien de tanden en kiezen permanent. Bij een konijn groeien de kiezen zelfs 2 mm per week! Het is dan ook heel belangrijk dat konijnen en KNAAGdieren altijd iets te knagen hebben. Door te knagen, slijten de bovenste en onderste kiezen op elkaar af, zodat ze niet te lang worden. Vezelrijke voeding (hooi) is heel belangrijk voor deze dieren!
Bij sommige konijnen sluiten de kiezen van de boven- en onderkaak niet mooi op elkaar. Daardoor slijten de kiezen niet mooi gelijkmatig af, en kunnen er haakjes ontstaan. Deze haakjes prikken soms in de wangen of beschadigen de tong van het konijn. U kunt zich voorstellen dat een konijn met zo'n pijnlijk bekje niet graag wil eten, terwijl het juist zo belangrijk is dat een konijntje (of knaagdiertje) de hele dag door eet!
In zeer extreme gevallen kan het zelfs zo zijn dat de onderste kiezen elkaar gaan raken. Dat wordt een brug genoemd. Als het konijn of knaagdier een brug heeft, kan het de tong helemaal niet meer gebruiken.
Hoe kunt u herkennen of uw konijn of knaagdier mogelijk last heeft van zijn of haar gebit?
- hij of zij eet minder, of eet dingen niet meer die hij/zij normaal graag eet, of eet helemaal niet meer
- hij of zij 'knoeit' met het eten, heeft een vies mondje, of eet veel langzamer dan normaal, alsof hij/zij er moeite mee heeft
- hij of zij vermagert
In onze praktijk kijken we bij konijnen of knaagdieren die slecht eten altijd in de bek met de otoscoop (de 'orenkijker'). Daarmee kunnen we in de meeste gevallen een indruk krijgen van de staat van het gebit.
 Af en toe is het nodig om een bekinspectie onder een roesje uit te voeren. Een behandeling aan de kiezen moet onder narcose gebeuren, anders verzet het konijn zich veel te erg.
De haken aan de kiezen worden weggevijld met een handvijl of met een elektrische vijl of boor, en het kauwoppervlak wordt glad gemaakt. 
Soms eten konijnen na een behandeling van het gebit tijdelijk wat minder, geleidelijk zal het konijn weer meer gaan eten.
Omdat de kiezen niet goed aansluiten, is er een zeer grote kans dat de problemen terug kunnen komen, en dat Flappie helaas regelmatig op controle zal moeten komen. Als we voorkomen dat de problemen erger worden, dan kan het vijlen van de kiezen gebeuren onder een klein roesje met gasnarcose. Op deze manier belasten we het konijn minimaal.

 

 

Januari 2017: Yara

Patiënt van de maand januari: Yara

Yara kwam bij ons omdat ze al langere tijd regelmatig braakte, toch wel zo'n 1 tot 3x per week. Haar ontlasting was altijd normaal. Speciale licht verteerbare brokken gaven geen verbetering. De afgelopen dagen voordat Yara bij ons kwam, was het braken meer en heftiger geworden, en Yara wilde ook niet meer goed eten. Omdat Yara soms wel speelt met plastic en ook speeltjes kapot knaagt, besloten we een foto van de buik te maken. Op de foto was duidelijk een bal zichtbaar! De bal was opgerold, en zat ofwel in de maag, of in het eerste deel van de dunne darm. Omdat de toestand van Yara snel verslechterde, hebben we besloten haar direct die middag te opereren. Tijdens de operatie bleek dat Yara wel erg veel pech had: de bal zat in het eerste deel van de dunne darm, en kon geen kant op, niet terug naar de maag, en ook niet 'vooruit'. Dat maakte de operatie vervelender, want nu moest de incisie in de darm over de bal heen, in een stukje darm dat onder spanning stond, en daardoor kwetsbaar was geworden, en lastig om te hechten. In bepaalde gevallen is het dan mogelijk om het afwijkende stukje darm te verwijderen, en twee gezonde stukken darm aan elkaar te hechten. Ook hier had Yara veel pech: de bal zat precies in een stuk darm waar de alvleesklier uitmondt: de alvleesklier produceert (onder andere) verteringsenzymen die in de darm zorgen voor de vertering van vet: dit was dus precies een stuk darm dat Yara niet kon missen! Gelukkig hebben we de bal kunnen verwijderen en de darm kunnen hechten. Yara is een nachtje in de opname gebleven, en daarna met medicijnen naar huis gegaan. De eerste 3 tot 5 dagen na een darmoperatie zijn altijd spannend, voor de eigenaren, maar ook voor ons! Toen haar baasjes Yara kwamen halen, herkenden ze direct de bal: deze waren ze al 1,5 jaar kwijt! Yara heeft hem waarschijnlijk 1,5 jaar geleden bij het spelen op het strand ingeslikt. Zolang de bal in de maag zat, kon haar voedsel meestal gewoon er langs. De problemen werden ernstiger toen de bal de darm inging, waardoor alles werd afgesloten. Yara is gelukkig heel goed opgeknapt! Ze mag van haar baasjes alleen nooit meer met ballen spelen....

 

 

 

 

 

 

December 2016: Emma

 

   

 

Patient van de maand: December 2016
 
De eigenaresse van het hondje Emma, een liefdevolle hoogzwangere Jack Russel, trok aan de bel toen ze aan het bevallen was, maar de geboorte (ook wel partus genoemd) op een bepaald moment niet verder vorderde. Gelukkig is de eigenaresse van Emma een ervaren fokster, maar wellicht vraagt u zich af wanneer dient eigenlijk een dierenarts geconsulteerd te worden bij een teef in partus?:
 
* Indien de moederhond langer dan 45 minuten op de eerste pup krachtig en regelmatig perst, zonder uitdrijving van de pup
* Indien de moederhond langer dan 30 minuten op de tweede en ieder volgende pup krachtig en regelmatig perst zonder uitdrijving van een pup
* Indien de moederhond 1 tot 2 uur zwak aan het persen is zonder uitdrijving van een pup
* Indien langer dan 2 uur geen persen wordt gezien en er nog wel pups in de baarmoeder aanwezig zijn
* Bij algemene ziekteverschijnselen van het moederdier
* Indien er abnormale uitvloeiing uit de vulva wordt gezien (mag niet stinkend zijn)
 
 
Na algemene controle van Emma werd snel besloten een echo te maken en daarbij werd gezien dat de 1e pup in het geboortekanaal een trage hartslag had. Emma heeft in het verleden eerder een keizersnede ondergaan doordat de 1e pup reeds in het geboortekanaal was overleden en de bevalling deed stagneren. Met dit gegeven in ons achterhoofd is besloten om direct in te grijpen middels een keizersnede. Na de operatie waren er 3 nieuwe en levende pups op de wereld gezet, allemaal in goede gezondheid. In overleg met de eigenaresse werd Emma aansluitend gesteriliseerd. De baarmoeder was niet meer in goede staat en toonde veel verklevingen van de eerdere operatie. Daarnaast speelde ook de leeftijd van Emma hierin een rol. Emma had de narcose goed doorstaan en werd weer vlot wakker. De eigenaresse was heel erg blij met het goede nieuws van de pasgeboren pups en noemde het trio “de Emma’s”. Inmiddels hebben ze allemaal individuele namen gekregen, maar voor ons blijven ze nog steeds “de Emma’s”. Hoe leuk was het dan ook om ze weer met 6 weken leeftijd, toen zij voor de eerste vaccinatie kwamen, te zien.

  

 

 

 November 2016: Yoshi(links op foto)

 

 

 

Yoshi is een vrolijke labrador van 8 jaar oud die al een lange weg achter de rug heeft bij ons in de praktijk. Het probleem wat momenteel speelt is dat de nieren van Yoshi niet goed functioneren. Hierbij is de creatinine-waarde in het bloed gestegen als gevolg van dit nierfalen. Creatinine stijgt als meer dan 2/3 deel van het nierweefsel is aangedaan. Om het verloop goed te controleren moet hij geregeld op controle komen. We horen dan van de eigenaar hoe het met Yoshi gaat en vragen met name naar de eetlust en het drinkgedrag. Patiënten met chronisch nierfalen drinken en plassen vaak meer. Ook voeren we een bloedcontrole uit om te kijken of de nierwaardes verslechteren danwel stabiel blijven. Afhankelijk hiervan weten we of de ingestelde therapie aangepast dient te worden. Helaas zal beschadigd nierweefsel niet meer herstellen. Yoshi moet, om de aanwezige nierfunctie die hij nog heeft te behouden, op een speciaal dieet staan genaamd “Renal” van Royal Canin. Dit voer zorgt door de specifieke samenstelling er onder andere voor dat de belasting van de nieren beperkt is. Het is wel waar dat deze aandoening bij meerdere dieren voorkomt, maar wat deze patiënt zo bijzonder maakt is dat als Yoshi in de praktijk binnenkomt iedereen vrolijk wordt. Ondanks de lange weg die hij hier al heeft gehad komt hij nog steeds vrolijk binnen en begroet iedereen bij binnenkomst. Ook voelt hij zich ‘thuis’ want hij loopt rustig door openstaande deuren heen om iedereen die hij tegenkomt vriendelijk te begroeten. Zodra hij iedereen gezien heeft gaat hij vervolgens languit bij zijn baasje liggen midden in de wachtkamer alsof het zijn tweede huis is. Dit vinden wij zo bijzonder dat hij daarom de patiënt van deze maand is. Ook wordt Yoshi deze maand 9 jaar dus alvast van harte!

 

 

September 2016: Bowie

 

Vorige maand hadden we al een patiënt van de maand die een naald ingeslikt had en ook deze maand kunnen we er niet omheen om een alles-etende hond in de schijnwerpers te zetten. Bowie, een Labrador Retriever van 1 jaar oud, had in samenwerking met de kat een pot constructielijm te pakken gekregen. Nu klinkt dat misschien niet heel smakelijk, maar voor een typische Labrador is alles smakelijk! Gelukkig leek er maar weinig lijm uit het potje verdwenen te zijn. In eerste instantie was er dan ook niet veel aan de hand, maar in de loop van de dag werd Bowie toch misselijk. Zijn braakneigingen leidden echter tot niets. Hij werd grondig onderzocht, maar behalve de lijm op zijn poten was er niets afwijkends te zien en te voelen. Ondanks medicatie tegen de misselijkheid bleef zijn eetlust slecht, kreeg diarree en bleef af en toe kokhalzen. Alles bij elkaar genoeg reden om hem door te sturen naar het Medisch Centrum voor Dieren in Amsterdam. Ook hier geen afwijkingen op het standaard onderzoek, maar op de echo had Bowie een volle maag terwijl hij al dagen amper gegeten had. Dit samen met het verhaal dat hij zijn neus in de constructielijm had gestoken was de aanleiding om Bowie te opereren. Wat ze aantroffen hadden ze ook daar nog nooit gezien: een maag volledig gevuld met uitgeharde constructielijm, waardoor een volledige afdruk van de maag was ontstaan. Prachtig voor ons als dierenartsen, maar een volledige blokkade voor Bowie! Een flinke snee in de maag was nodig om de massa te kunnen verwijderen. Gelukkig was Bowie al heel snel weer de oude, alsof er niets gebeurd was! Nu maar hopen dat hij ervan geleerd heeft…

 

 

 

Augustus 2016: Luna

 

De patënt van de maand is altijd bijzonder, maar deze maand is het een probleem dat we niet eerder hebben gezien en waarschijnlijk niet veel vaker zullen zien.
Het begon op een zaterdag. De eenjarige hond Luna zat niet lekker in haar vel: ze wilde amper eten, had geen zin om te wandelen, ze braakte en had diarree met wat bloed. De dag ervoor had ze wel wat gehoest, maar dat was nu over. Bij het lichamelijk onderzoek viel op dat ze veel speeksel in de bek had (vaak een teken van misselijkheid of problemen in de bek), wat gevoelig was in de nek, maar vooral buikpijn had rond haar maag. Dit alles samen met lichte koorts wees in de richting van een maag-darmontsteking. Met medicatie hiervoor ging ze naar huis. Ze knapte geleidelijk op, maar toen de verlengde antibioticakuur bijna afgelopen was, werd ze opnieuw ziek. De eigenaren waren toen met Luna op vakantie in Tsjechië. Niet echt om de hoek, dus daar bij de dierenarts geweest. Hij gaf opnieuw antibiotica mee. Op vakantie ontstond er ook een bultje in de nek die geleidelijk groter werd, ondanks de antibiotica. Ze werd ook weer wat slomer, had een reutelende ademhaling en hoestte af en toe. Bij het onderzoek na terugkomst van vakantie viel inderdaad een flinke bult rechts in de hals op. Toen er werd besproken wat mogelijke oorzaken van een dergelijke bult zouden kunnen zijn (een ontsteking, een infectie, een tumor, een vreemd voorwerp, ….) vertelde het baasje van Luna dat ze enkele weken geleden tijdens de wekelijkse naai-middag een naald was kwijtgeraakt en nooit meer had teruggevonden.
Toen ze dit zei begonnen de alarmbellen te rinkelen. Direct werd er een röntgenfoto gemaakt en ja hoor, de naald was terecht: dwars in de hals van Luna!!
Nouja, terecht… alleen nog maar gezien op de foto. Het verwijderen van de naald zou hierop volgen, maar bleek helaas makkelijker gezegd dan gedaan. De naald zelf was na een kleine snee snel verwijderd, maar er bleek ook nog een draad aan vast te zitten! En deze zat zo vast ingekapseld de spieren, dat het te gevaarlijk was voor een “normale” dierenarts zoals wij om verder te opereren, hier moest een specialist aan te pas komen. Vooral omdat er in deze omgeving zoveel kwetsbare structuren voorkomen, zoals de halsslagader, speekselklieren, lymfeknopen, enz.
De volgende dag is Luna in Amsterdam (Medisch Centrum voor Dieren) geopereerd en is het draadje verwijderd. Voor de zekerheid is er bovendien een scopie gedaan, waarbij ze met een camera in de slokdarm gekeken hebben om te beoordelen of de naald geen schade had veroorzaak in de slokdorm. Gelukkig was hier geen letsel te zien.
 

Enkele dagen later was Luna weer helemaal zichzelf. En of ze ervan geleerd heeft? De toekomst zal het uitwijzen…. 

 

 

Juli 2016: Jax

 

 

Begin juli kwam de schattige pup Jax bij ons binnen. Met zijn prachtige kopje was deze 4 maanden oude pup direct populair bij onze dames!! Helaas voelde Jax zich niet zo lekker: hij had al een paar keer gebraakt en wilde niet meer eten. Zoals veel pups houdt Jax ervan om alles te pakken wat hij pakken kan en dit uitgebreid met zijn bek te onderzoeken. Het zou niet de eerste keer zijn dat hij dan ook iets inslikt dat niet helemaal bedoeld is om op te eten…
Na het voelen in zijn buik was er twijfel of er iets in de buik zat dat er niet hoorde. Een röntgenfoto kon de oorzaak van het braken niet duidelijk maken.
De volgende dag zou Jax op controle komen. Hij was slomer en zieker dan de dag ervoor. Nu had hij flinke buikpijn en was er ook duidelijk een dikte te voelen voor in de buik. Op de tweede röntgenfoto was nu te zien dat de maag volledig gevuld was met gas. Dat gebeurt onder andere als er een verstopping in de darm zit. Alles bij elkaar was er dus een sterk vermoeden dat Jax iets opgegeten had dat vast zat in de darmen. Even later werd Jax geopereerd, op zoek naar hetgeen dat alle klachten veroorzaakte. En zodra de buik open was werd de boosdoener gevonden: over een lengte van zeker tien centimeter was de darm verstopt door iets hards. De darmwand had daardoor zo weinig bloeddoorstroming wat het afsterven van de darmwand veroorzaakte. De darm werd voorzichtig geopend en daar kwam een van de speeltjes van Jax in stukjes uit de darm… Helaas was dit deel van de darm al zo beschadigd dat het verwijderd moest worden. Dit maakt het herstel zwaarder en dus ook spannender. De eerste vijf dagen na een dergelijke operatie zijn kritiek: in die periode kan er lekkage van de darmhechtingen ontstaan met erge buikvliesontsteking tot gevolg. Hoewel de boosdoener uit Jax lichaam was, bleef het dus nog even spannend hoe hij zich zou herstellen.
Maar de lieve pup herstelde heel snel!! Hij at al snel weer alsof er niet gebeurd was en ook het poepen ging goed. Toen Jax vijf dagen later nog steeds vrolijk, hongerig en actief was, durfde we echt blij te zijn met zijn herstel. Wat een bikkel!! 

 

Juni 2016: Star

 

Eind juni kwam de lieve pup Star binnen: nog maar 10 weken oud en slechts 710 gram. Niet omdat ze ondervoed was, maar omdat het een schattig klein Chihuahua-pupje is. Star was nog geen week bij de nieuwe eigenaar in huis toen ze steeds minder ging eten en drinken. Ook werd ze wat slomer, kreeg ze diarree en braakte haar eten en water uit. Genoeg redenen dus om naar de dierenarts te gaan! Op dat moment was Star in de kliniek nog redelijk alert en leken de klachten met de juiste middelen goed te behandelen.Even leek het beter te gaan, maar bloederige diarree volgde. Als kersverse hondeneigenaar schrik je daar natuurlijk enorm van, zeker bij zo’n kleine pup. Direct werd er gecontroleerd op Parvo, een virus dat zeer ernstige gevolgen kan hebben voor honden en met name voor pups dodelijk kan zijn. Gelukkig bleek Star geen Parvo te hebben. Toch ging ze steeds verder achteruit en besloten we haar in de kliniek op te nemen. Steeds als we dachten dat Star weer opknapte, zakte ze vervolgens weer in. Zagen we het somber in, dan knapte ze plots weer flink op. Na een weekend in de praktijk mocht ze naar huis, maar bleek helaas toch weer een terugval te hebben. Na verder onderzoek bleek Star een Giardia infectie te hebben. Dit is een parasiet die zowel dieren als mensen kan infecteren met bloederige diarree tot gevolg. Star werd ons toevertrouwd totdat ze weer vrolijk zou zijn, goed zou eten en drinken en de behandeling klaar zou zijn. Zo gezegd zo gedaan. We vonden Star allemaal direct al een leuk hondje, maar na een paar dagen en nachten in onze praktijk had ze al onze harten gestolen. Zonder twijfel werd dan ook besloten dat ze met een van ons naar huis zou gaan om haar weer helemaal te genezen. Na twee dagen en nachten bij Monique was ze niet alleen hersteld, maar werd het ook een stoer pupje dat niet onderdeed voor de katten en hond van Monique. Star was klaar voor de wereld! En dat mede dankzij een van de beste medicijnen: aandacht en liefde!

 

         

 

Mei 2016: Bella

 

Bella is onze patiënt van de maand mei. Deze lieve Cavalier Kings Charles Spaniel van 3 jaar oud kreeg zoals wel vaker een botje van haar baas. Heerlijk begon ze te kauwen, maar plotseling beet ze het bot in drie stukken en slikte ze een enorm stuk bot in! Direct kwam de eigenaar met Bella naar de praktijk. Bella deed alsof er niets aan de hand was en liep gewoon vrolijk rond. Bij het voelen in de buik was het wel duidelijk dat ze de druk op de buik wat onaangenaam vond, maar het bot kon niet duidelijk gevoeld worden. Daarom werd er een röntgenfoto gemaakt. En dat leverde het spectaculaire resultaat op dat u hieronder kan bekijken: het bot zat nog in de slokdarm en maag, bijna half zo groot als de gehele lengte van Bella's buik!! Maar wat nu? Het bot kan niet in het lichaam blijven, maar aan beide mogelijke behandeling kleven wat risico’s. Als we Bella het bot uit zouden laten braken, is er een risico dat het bot niet normaal uitgebraakt wordt, maar bijvoorbeeld zou blijven steken in de slokdarm en erge beschadigingen zou veroorzaken. De andere optie zou chirurgie zijn, wat natuurlijk wel erg ingrijpend is, met narcose en kans op complicaties. We hebben besloten Bella te laten braken en gelukkig ging dat precies zoals gehoopt: na de prik in de bil waarvan Bella heel misselijk werd, braakte ze al snel het enorme bot uit! En ook de twee kleine scherpe stukken die ernstige darmschade hadden kunnen veroorzaken. Wat waren de eigenaar en wij blij! En Bella… hopelijk kauwt ze de volgende keer wat voorzichtiger!!!

 

  

 

Maart 2016: Noa

 
De patiënt van de maand april is Noa, een Kooikerhondje van 8 jaar. De eigenaren maakten zich zorgen over een bult bij een van haar tepels. Deze bult was al flink groot en bleef snel groeien. Ze was niet gesteriliseerd en had al meerdere nestjes gehad. Er werd voorzichtig geprikt in de onregelmatige gelobde massa om aan te kunnen tonen wat de inhoud van deze bult was. Er zat vocht in de verschillende kamertjes van de massa, maar ook stevige gestructureerde tussenschotten. Dit zorgde voor een sterke verdenking van een melkkliertumor. Deze kunnen goed- of kwaadaardig zijn: dit wordt pas duidelijk na het onderzoek van de bult, dus na verwijdering van de tumor. Omdat de bult echter zo snel groeide, werd er geadviseerd om de massa te verwijderen. Als je dit op een verantwoorde manier wil doen, komen er nog twee handelingen bij kijken: als eerste moest er een röntgenfoto gemaakt worden om uitzaaiingen in de longen uit te sluiten. Daarnaast zou niet alleen de tumor verwijderd moeten worden, maar ook de eierstokken: de ontwikkeling en groei van melkkliertumoren wordt namelijk gestimuleerd door vrouwelijke hormonen die bij elke loopsheid weer stijgen. Zou je alleen de tumor verwijderen, maar de hond niet steriliseren, dan heb je een grote kans dat er later in een van de andere melkklieren een tumor zal ontstaan of eventuele uitzaaiingen, die op het moment van de operatie te klein zijn om op te merken, sneller zullen groeien.
Op de röntgenfoto waren geen uitzaaiingen zichtbaar. Een operatie om de melkklier te verwijderen was dus realistisch. Noa werd onder narcose gebracht en haar buik geschoren. Ze werd eerst gesteriliseerd, waarbij alleen de eierstokken verwijderd werden. Pas zodra de buikwand (dus niet de huid, maar de onderliggende spierlaag) weer gesloten was, werd de tumor verwijderd. Niet alleen de melkklier met de tumor werd verwijderd, maar ook de twee melkklieren daarvoor, om de kans op uitzaaiingen of het achterlaten van tumorcellen te verkleinen. Zoals u op de foto’s kunt zien had Noa daardoor een grote wond op de buik. De wond wordt gesloten in meerdere lagen: eerst wordt het bindweefsel dat tussen de huid en de gespierde buikwand ligt gehecht, vervolgende de onderhuid en als laatste de opperhuid. Hoewel we altijd proberen een zo mooi mogelijke cosmetisch resultaat de verkrijgen, kunnen we de wond van deze operatie niet zo hechten dat de hechtingen onzichtbaar in de huid liggen en daardoor het mooiste resultaat opleveren. Want doordat er een flinke hoeveelheid huid is verwijderd, zal er altijd wat spanning op de wond staan. Dit moet opgevangen worden door meerdere losse hechtingen. Een hoop werk dus (niet alleen bij het hechten, maar ook bij het verwijderen van de hechtingen!), maar wel het stevigste resultaat. En alsnog mag het uiteindelijke resultaat gezien worden. Noa’s buik is weer mooi hersteld en nog belangrijker: het gaat heel goed met haar!! Ze was al snel na de operatie een stuk enthousiaster: die bult bleek haar toch flink in de weg gezeten te hebben!!
 
 
              
 
Achtergrondinformatie
Melkkliertumoren of mammatumoren zijn na huidtumoren de meest voorkomende tumorsoort bij de hond. Het gaat in ongeveer de helft van gevallen om kwaadaardige tumoren, de andere helft is goedaardig. Bij katten komen melkkliertumoren minder voor, maar is 90% van de tumoren kwaadaardig. Het is echter niet van te voren met zekerheid te bepalen of een melkkliertumor goed- of kwaadaardig is. Een punctie van een melkkliertumor voorafgaand aan een operatie is daarom weinig zinvol en vergroot bovendien het risico op uitzaaiingen in de omgeving door het aanprikken van de kankercellen. Daarnaast kan een goedaardige tumor ontwikkelen tot een kwaadaardige tumor en kan ook een goedaardig gezwel zo groot worden dat het fysieke klachten geeft. Daarom is in principe in alle gevallen het advies om de tumor te verwijderen, als er nog geen aantoonbare uitzaaiingen zijn. 
Uitzaaiingen van mammatumoren bevinden zich in de meeste gevallen in de longen. Daarom wordt er geadviseerd om een röntgenfoto van de borstkas te laten maken. Op een röntgenfoto kun je uitzaaiingen vanaf ongeveer een halve centimeter zien. Het is dus niet mogelijk om 100% uitsluitsel te geven, maar indien er wel al uitzaaiingen te zien zijn in de longen, zal er overwogen moeten worden of het zinvol is om de melkkliertumor te verwijderen, omdat de levensverwachting daarmee zeker korter zal zijn. Uitzaaiingen in andere organen zijn ook mogelijk, maar komen minder voor.
Zoals hierboven besproken, wordt geadviseerd een teefje dat nog niet gesteriliseerd is direct te steriliseren wanneer de tumor verwijderd wordt. Elke loopsheid zullen de vrouwelijke hormonen en met name oestrogenen en progesteron weer stijgen en de groei en ontwikkeling van melkkliertumoren stimuleren. Dit is ook het geval bij de antiloopsheid-injecties. Daarom zijn wij hier in principe ook geen voorstander van. Bij de sterilisatie worden alleen de eierstokken verwijderd: de baarmoeder wordt niet verwijderd, omdat deze niet meer gestimuleerd zal worden door de hormonen uit de eierstokken en daardoor ook geen problemen meer zal veroorzaken.
Wanneer we een melkkliertumor verwijderen, worden bijna altijd de voorste en/of achterste drie melkklieren verwijderd, zelden alleen de melkklier waarin de tumor zich bevindt. De melkklieren worden namelijk voorzien van bloed door twee grote bloedvaten: een bloedvat bevloeit de voorste drie melkklieren, de ander de achterste drie. Uit ervaring is gebleken dat uitzaaiingen vaak voorkomen in de melkklieren die bij hetzelfde bloedvat horen. Vandaar dat deze hele regio wordt verwijderd, met een fikse wond, maar het beste resultaat tot gevolg.
Hoewel we het steeds over niet gesteriliseerde teven hebben, kunnen mammatumoren ook bij reutjes en gesteriliseerde teven voorkomen. Ondanks dat je melkkliertumoren dus nooit volledig kan voorkomen, raden we baasjes van teven die zeker weten dat ze geen nestje met hun hond willen, om haar te laten steriliseren. Steriliseer je de hond na de derde loopsheid, dan heeft de operatie geen effect meer op het risico op melkkliertumoren.

 

 

Februari 2016: Balou

 

Onlangs werd Balou, een Franse Bulldog van 3 jaar oud, tijdens de spoeddienst binnengebracht met een stuk weefsel dat uit de vulva hing. Balou was sinds een week loops, maar bij eerdere loopsheden was er nog nooit iets afwijkends gebeurd. Deze keer zagen de baasjes echter een paar dagen nadat de loopsheid was begonnen, dat de vulva steeds meer opzwol. Beetje bij beetje kwam er roze weefsel door de opening naar buiten. In eerste instantie leek ze hier geen last van te hebben, maar nu bleef ze voortdurend persen en de normaal zo vrolijke Balou was nu een kalme, teruggetrokken hond.
Bij binnenkomst was er direct duidelijk wat er aan de hand was: een vagina-prolaps, oftewel een uitstulping van de vagina buiten de vulva. Het weefsel was (op een klein letsel na) nog gezond en mooi roze, wat zeer gunstig was voor de prognose. Het was echter zo gezwollen dat een correctie enkel mogelijk was onder narcose.
Midden in de nacht werd Balou onder narcose gebracht om de vagina terug op zijn plaats te brengen. Zodra ze sliep werd het uitstulpende vagina-weefsel beetje bij beetje naar binnen geduwd. Om een herhaling te voorkomen werd de vulva met een zogenaamde “tabakzakhechting” gesloten: hierbij wordt er een hechtdraad in de vulva volledig rondom aangelegd, zodat er een cirkelhechting ontstaat die aangetrokken kan worden om de opening te sluiten. Een kleine opening werd er vrijgehouden zodat Balou nog zou kunnen plassen: bij de hond ligt de uitgang van de urinebuis namelijk wat dieper in de vagina. 
De operatie was geslaagd, maar daarmee was nog niet het volledige probleem opgelost. De oorzaak van de enorme zwelling en vervolgens de uitstulping van de vagina, is namelijk de stijging van hormonen (voornamelijk oestrogenen) tijdens de loopsheid. Indien er niet ingegrepen zou worden, zou de oestrogeenwaarde de volgende dagen nog hoog blijven. Dit zou ongetwijfeld tot een herhaling van het probleem zorgen. Daarom werd Balou niet alleen geopereerd aan de prolaps, maar ook zo snel mogelijk gesteriliseerd. Hoewel de vagina daarbij uiteraard niet wordt verwijderd, is de kans op een herhaling van dit probleem na de sterilisatie minimaal door de afwezigheid van de hormonen.
Zodra Balou geplast had en daarmee bewezen had dat de operatie met succes volbracht was, mocht ze naar huis. Bij het ophalen hadden de baasjes weer de vrolijke, enthousiaste Balou terug!   
 
    
Foto 1: de prolaps, voor de operatie.
Foto 2: de gesloten vagina, met bovenin het blauwe knoopje van de "tabakzakhechting" zichtbaar. 

 

 

Januari 2016: Gremlin

 

 
Om 2016 goed te beginnen, hebben we deze maand niet gekozen voor een zieke patiënt of een heftige operatie, maar voor een hond die een trotse moeder is geworden. De patiënt van januari is Gremlin: een Amerikaanse Bulldog die via een keizersnede 6 mooie pups heeft gekregen. 
Gremlin is een van de teven van een fokker die al eerder nesten heeft gehad met Amerikaanse Bulldogs. De eerdere nesten waren op de natuurlijke manier geboren, maar helaas verliep het werpen van de pups (de bevalling) niet zoals gewenst: ze bleef persen op het eerste pupje, maar zonder resultaat. Zonder ingrijpen zou niet alleen de voorste pup, maar ook de andere pups gevaar lopen, waarbij zelfs alle pupjes zouden kunnen sterven.

Daarom werd er in overleg met de eigenaar besloten een keizersnede uit te voeren. Hierbij viel op dat de baarmoeder flink vergroot en opgezwollen was, wat vaker gezien wordt als de hond al een tijdje aan het persen is zonder enige vordering. Er werd een zo klein mogelijke snee gemaakt in de baarmoeder, vlak boven het punt waar de linker en rechter baarmoederhoorn bij elkaar komen. Door deze opening werden één voor één de pups de baarmoeder uit gemasseerd. Al snel werd de boosdoener gevonden: de pup die in het baarmoederlichaam (het deel van de baarmoeder waarbij de linker- en rechter baarmoederhoorn samenkomen) lag,  was erg opgezwollen en blokkeerde daardoor de uitgang. Dit pupje was reeds overleden. Uiteindelijk zijn er 7 pups geboren, waarvan 1 helaas niet levensvatbaar was. De overige pups zijn erg mooi en Gremlin bleek een zeer goede moeder te zijn! Als dat geen goed begin van het jaar is!!

 

      

 

December 2015: Troy

 

 
 
Deze maand hebben we een uitzonderlijke patiënt van de maand met een probleem in een gewricht dat we waarschijnlijk nooit meer tegen zullen komen.
Het gaat om Troy, een Ierse Setter van 3 jaar, die tijdens een strandwandeling plotseling mank liep. Het was niet duidelijk wat er gebeurd was en er was niets te zien aan de poot. Troy bleef echter regelmatig manken en niemand mocht aan de poot voelen. Bovendien wilde hij niet meer zo graag wandelen en piepte hij af en toe als hij rustig in zijn mand lag. Genoeg redenen dus om even langs de dierenarts te gaan!
Tijdens het onderzoek van de linker achterpoot van Troy, bleek de knie moeilijk te buigen en was er een knisperend gevoel wanneer de dierenarts de knie voorzichtig bewoog. Ook kon je een pees voelen verspringen tijdens die beweging, iets wat normaal gesproken niet voelbaar is. Daarom werd er een röntgenfoto gemaakt waarna het probleem direct duidelijk was: er zat een vishaak in de knie! Er was nog onduidelijkheid over de precieze plek van de vishaak; in of naast het gewricht. Dit is zowel belangrijk om te bepalen hoe de vishaak verwijderd zou moeten worden, maar ook om in te kunnen schatten wat de gevolgen zijn van dit ongewenste voorwerp. Om dit in te kunnen schatten was er een foto in een andere houding noodzakelijk, helaas was dit zonder narcose niet mogelijk vanwege onrust en pijn, dus werd er de volgende dag onder een roesje een tweede foto gemaakt. Hierop bleek de vishaak in of dichtbij het gewricht te zitten, dus werd een specialist ingeschakeld om de haak op de juiste manier te verwijderen.
De specialist heeft gelukkig via een kleine snede aan de binnenkant van de knie het haakje gevonden en deze voorzichtig kunnen verwijderen. De ontsteking van de knie bleek mee te vallen en binnen een dag liep Troy al weer duidelijk beter! Gelukkig heeft het haakje geen blijvende schade veroorzaakt en is Troy volledig hersteld. 
 

  

 

 

November 2015: Banjer

Ongeveer jaarlijks komt de inmiddels 8 jaar oude kat Banjer bij ons in de praktijk vanwege jeuk en huidproblemen. Hij krijgt met enige regelmaat kale plekken tussen zijn poten en rond zijn kop. Het arme beestje wordt dan gek van de jeuk! Er zijn nooit huidparasieten te vinden die de klachten kunnen verklaren en mede doordat hij steeds erg goed reageert op middelen die allergische reacties onderdrukken, kunnen we er vanuit gaan dat Banjer allergisch is. Helaas is het bij huisdieren en zeker bij katten erg lastig om te bepalen waar het dier allergisch voor is. Ook bij Banjer hebben we voor alsnog niet kunnen aantonen of de oorzaak bijvoorbeeld in het voer te vinden is of juist iets in de omgeving. Daarom wordt Banjer indien de klachten weer toenemen behandeld met een allergie-onderdrukkende injectie en is de eigenaar heel consequent met het omdoen van een kraagje, zodat hij zijn huid niet kapot kan likken met zijn ruwe kattentong. Deze keer had hij zo’n last dat er zelfs antibiotica en oorzalfjes nodig waren. Maar met goed resultaat: zijn huid en oren werden weer mooi en zijn vacht kwam weer helemaal terug!
Hoewel we niet kunnen uitsluiten dat Banjer over enige tijd weer klachten zal krijgen, waren de baasjes van Banjer zo blij dat zijn vacht weer mooi is en hij weer zonder kap kan genieten, dat we prachtige foto’s van hem ontvingen. Goede reden om deze lieverd patiënt van de maand te maken!

   

Foto 1: voor de behandeling: vervelende open plekken op de kop en schouder. 

 

    

Foto 2 en 3: tijdens de behandeling: goed beschermd, zodat hij zijn eigen huid niet kan beschadigen.

 

   

Foto 4 en 5: na de behandeling: de plekken zijn volledig genezen! 

 

Oktober 2015: Misty

 
 
Begin oktober werd Misty bij ons binnen gebracht: een driejarige poes met een grote bloedende bult onder de buik. Misty likte veel aan de bult, een teken dat ze last had van de massa. Sinds de avond ervoor at ze wat minder en was ze wat rillerig.
Bij het lichamelijk onderzoek bleek de bult onder haar buik zo groot te zijn als een halve sinaasappel! Het oppervlak was sterk ontstoken en er zat een flink bloedstolsel aan vast. Het was duidelijk dat het ging om een sterk vergrootte melkklier en toen de eigenaar vertelde dat Misty al jaren de poezenpil kreeg, viel alles op zijn plaats: bij poezen die niet gesteriliseerd zijn en de poezenpil krijgen om te voorkomen dat ze krols en drachtig worden, komt regelmatig het zogenaamde Dolly Parton syndroom voor, waarbij een of meerdere melkklieren sterk opzetten onder invloed van de hormonen. Wanneer de groei blijft doorgaan, kan het weefsel openbarsten zoals bij Misty of zelfs afsterven. Dit is uiteraard zeer pijnlijk voor de poes.
Om Misty volledig te genezen was een dubbele operatie nodig: niet alleen moest de melkklier zelf verwijderd worden omdat de huid zo ernstig beschadigd was en de melkklier zo groot was, maar ook moest ze gesteriliseerd worden. Zouden we dit niet doen, dan blijft de hormoneninvloed bestaan met risico op verdere zwelling en ontsteking van de overige melkklieren.  
De eigenaar begreep het belang van de operaties en stemde er direct mee in. Omdat de melkklier zo groot gegroeid was, ontstond er een grote wond na het verwijderen van de bult. Door de opening in meerdere lagen met verschillende onderhuidse hechtingen te sluiten, werd de spanning op de onderhuid en huid verlaagd. De huid kon daardoor netjes gesloten worden.
 
     

Foto 1 en 2 (close up): de melkklier is zo sterk gezwollen dat de huid is opengebarsten. Er puilt wat weefsel, maar vooral een groot bloedstolsel uit.


Twee weken later kwam Misty op controle en had ze een prachtig genezen huid. Ze heeft een zeer voorspoedig herstel gehad zonder klachten. Wat was het goed om Misty in zo’n goede conditie te zien!
De eigenaren zijn zich heel bewust van de risico’s van de poezenpil en zullen dan ook zo snel mogelijk hun tweede poes laten steriliseren!
 
 
Achtergrondinformatie
De poezenpil is een anticonceptiepil voor katten, die voorkomt dat een poes krols wordt. De pil wordt vooral gegeven aan poezen waarmee gefokt wordt in de periode dat een nestje niet gewenst is, maar ook aan poezen waarbij er bijvoorbeeld geen financiële middelen zijn voor een sterilisatie. Helaas heeft de poezenpil verschillende serieuze bijwerkingen, die regelmatig voorkomen: overmatige melkkliergroei (Dolly Parton syndroom), melkkliertumoren en suikerziekte. Deze aandoeningen worden allen veroorzaakt door een hoge blootstelling aan het hormoon progesteron. Dit hormoon wordt bij iedere niet gesteriliseerde poes na een eisprong in het lichaam zelf aangemaakt, onafhankelijk of de poes drachtig is of niet. Wordt de poezenpil gegeven, dan is de dosis progesteron hoger en constant aanwezig, waardoor de kans op bovengenoemde aandoeningen veel groter is.
Het Dolly Parton syndroom wordt zo genoemd, omdat de melkklier zo groot kunnen worden dat ze op de grond hangen! In eerste instantie is de aandoening vaak niet pijnlijk, maar bij toenemende zwelling en ontsteking worden ook de klachten steeds erger. Wanneer dit wordt opgemerkt, moet de progesteronbron zo snel mogelijk weggenomen worden, wat in de meeste gevallen zal betekenen dat niet alleen de poezenpil gestopt moet worden, maar ook dat de poes gesteriliseerd zal moeten worden om de natuurlijke progesteronbron te verwijderen.  
 
 

September 2015: Kyno

 

 

Kyno is lieve hond van al 11 jaar. Deze vrolijke kruising was altijd gezond geweest, maar kreeg steeds meer last van buien waarbij hij minuten lang raar ademde en soms zelfs benauwd werd. Hoesten en niezen deed hij niet.
Hij werd van voor tot achter onderzocht, waarbij een flinke bult in de buik werd gevoeld, zo groot als een mango! Kyno liet me rustig voelen, het deed hem gelukkig geen pijn. Mogelijk had Kyno last van de grote massa die wat druk op de longen gaf bij bepaalde houdingen. Maar er kon ook sprake zijn van een tumor die uitgezaaid was naar de longen en daardoor ademproblemen veroorzaakte. Dat zou een zeer slecht vooruitzicht zijn.
Om wat meer duidelijkheid te krijgen werd er een longfoto gemaakt, waarop geen uitzaaiingen zichtbaar waren. Dat is alvast goed nieuws! Er werd een echo gemaakt van de buik, zodat iets beter ingeschat kon worden vanuit welk orgaan de massa was ontstaan en hoe het er vanbinnen uitzag. Er werden meerdere kamertjes gezien in de massa, zoals soms ook gezien wordt bij een nier, maar ook bij abcessen en cystes.
In overleg met de eigenaar werd besloten om Kyno te opereren: tijdens een operatie zou direct duidelijk zijn waar de tumor was ontstaan, aan welk orgaan het gezwel vast zat en wat de overlevingskansen zouden zijn als we de grote bol zouden verwijderen.

 

Foto: Röntgenfoto van de buik, zijaanzicht, met midden-onder in de buik het grote ronde gezwel.


Zo gezegd, zo gedaan. Zodra we een snee in de buikwand hadden gemaakt, zagen we het gezwel liggen: een grote bal, zo groot als een kokosnoot. Hij zat niet vast aan een orgaan, maar was helemaal ingepakt in het darmscheil: dit is een manier van het lichaam om dingen die niet in de buikholte horen in te kapselen. Voorzichtig konden we het vlies rond de tumor weghalen en hadden we al snel een zware bal in de hand. De rest van de buik werd nauwkeurig nagekeken op uitzaaiingen, maar alle organen zagen er prachtig gezond uit! Dit was heel goed nieuws! Kyno’s buik werd weer gesloten en mocht dezelfde middag nog naar huis. De bult hebben we na de operatie opengesneden en er bleken, zoals we op de echo al hadden gezien, meerdere kamertjes in een omhullend kapsel te bestaan. Voor een exacte diagnose werd de bol opgestuurd: als bekend zou zijn of het een goed- of kwaadaardig gezwel was, zouden we het toekomstperspectief voor Kyno kunnen inschatten. Na enkele dagen kwam het geweldige nieuws binnen: de massa was een kapsel waarin oud vetweefsel met veel ontstekingsweefsel en afstervend weefsel aanwezig was. Volledig onschuldig dus en geen gevaar voor uitzaaiingen! Dus voor Kyno was met het verwijderen van de bult het gevaar geweken!
Kyno is dan ook weer de oude en loopt op zijn oude dag vrolijk rond! We zijn heel blij dat zijn baasjes hem de kans hebben gegeven, ondanks de onvoorspelbare afloop van de operatie!

 

 

Augustus 2015: Frieda

 

Frieda is een vierjarige kat, die 's ochtends haar bakje netjes leeg had gegeten en lekker naar buiten ging. 's Middags zat ze plots heel zielig voor de deur, was erg tam en het enige dat ze deed was kokhalzen. Zodra ze zelf met haar kopje bewoog of wanneer we haar keel aanraakten bij het onderzoek begon ze direct weer te kokhalzen. In haar bekje was niets te zien en ook op de röntgenfoto werd niets afwijkends waargenomen. Er werd besloten een nachtje in de opname aan te kijken of het slikken en kokhalzen minder zou worden met medicatie tegen de misselijkheid en ontsteking, zo niet zou er onder narcose gekeken worden in haar keel.
De volgende ochtend had ze nog steeds niets gegeten en was het slikken niet verminderd. Ze werd onder narcose gebracht voor een grondige inspectie van de keel. In eerste instantie was er niets te zien in de keel, maar zodra we het achterste randje van het gehemelte naar voor hadden getrokken kwam de boosdoener in zicht: een flinke groene grasaar!! Het begin van de aar zat in de keel, het puntje tot in de neus! Dit geeft uiteraard enorme irritatie met onophoudelijk kokhalzen. Met een voorzichtige, maar eenvoudige handeling kon de grasaar verwijderd worden. Toen Frieda wakker werd uit de narcose waren de klachten direct verdwenen!

 

Zicht in de keel met in de diepte bij de punt van de pincet het uiteinde van de grasaar. (onderaan in beeld ziet u de tong, bovenaan het gehemelte)

 

Achtergrondinformatie
Grasaren komen overal in uw omgeving voor: in parken, op grasvelden, langs het water en misschien zelfs bij u in de tuin. Deze aren zien er niet vervelend uit, maar kunnen uw huisdier flinke problemen bezorgen! Doordat ze een soort weerhaakjes bevatten kunnen ze in de ideale omstandigheden voortbewegen, waardoor ze ook wel kruipers worden genoemd. Wanneer een grasaar tijdens het wandelen of spelen in de vacht van uw huisdieren komt, kan hij maar één kant op en dat is vooruit: meestal de huid van de hond of kat in. De beruchtste plekken zijn de oren, tenen, neus en zelfs de ogen.
Als een grasaar of een enkel zaadje van een grasaar eenmaal door de huid, in het oorknaal, neus of oog gekropen is, kruipt het dieper en dieper. Het laat meestal een kanaaltje van ontsteking en infectie achter, maar is zelf niet altijd meer te vinden in de diepte. Dus zo onschuldig als de aartjes eruit zien, zo vervelend kunnen ze zijn voor uw huisdier!
Let daarom goed op als uw huisdier buiten is geweest en controleer regelmatig de vacht, voeten en oren, zeker bij langharige dieren!

 

 

 

Juli 2015: Luna

Toen Labradoodle Luna slechts twee maanden oud was, kwam ze voor het eerst bij ons in de praktijk. Ze kwam eigenlijk voor haar vaccinatie, maar had ook erg rod, gezwollen ogen. Hiervoor kreeg ze oogzalf en een pipetje tegen mijten. 
Een kleine week later was ze er weer, vanwege problemen met de ontlasting: ze moest flink persen en de anus was duidelijk gezwollen. De ogen waren in de tussentijd wel wat gekalmeerd, maar intussen was de kun nu kaal en verdikt, evenals de oren. Het viel dus op dat de overgangen van slijmvliezen (wang, binnenzijde ooglid en rectum) naar de huid op meerdere plaatsen gezwollen en geïrriteerd was. Dat kan op enkele verschillende aandoeningen wijzen, waaronder juveniele cellulitis (een aandoening die typisch bij pups voorkomt, maar meestal slechts zwelling en ontsteking van de kin en neus veroorzaakt) en auto-immuunaandoeningen, waarbij het lichaam een ontstekingsreactie richt tegen het eigen weefsel. Omdat de ontsteking echter relatief mild was en niet alle klachten volledig typisch waren voor een van de verschillende aandoeningen, werd besloten in eerste instantie de behandeling te richten op de problemen met de ontlasting. 
De klachten bleven echter toenemen, dus werden er onder een roesje enkele biopten (kleine stukjes weefsel) genomen, om te laten onderzoeken door de patholoog. Intussen werd er een behandeling ingesteld met prednison en antibiotica, in de hoop de klachten reeds te verminderen in de dagen dat we moesten wachten op de uitslag. Bij zowel auto-immuunaandoeningen als bij juveniele celllulitis onderdrukt prednison de klachten. 
De uitslag van de patholoog bevestigde de diagnose van juveniele cellulitis. Luna werd dus op de juiste manier behandeld. Binnen enkele dagen verbeterde de huid, verdwenen de zwellingen en de jeuk, en perste ze niet meer op de ontlasting. Na enkele weken was Luna genezen en kon ze weer genieten zoals het hoort bij een jonge pup!
 

        

Foto 1: gezwollen gehooringang
Foto 2: gezwollen, beschadigde en geïnfecteerde kin
Foto 3: gezwollen anus

Achtergrondinformatie
Juveniele cellulitis is een relatief zeldzame aandoening die voornamelijk voorkomt bij pups tussen de drie weken en vijf maanden oud. De oorzaak ligt vermoedelijk in een afwijking in het afweersysteem, dat bij jonge dieren nog niet volledig ontwikkeld is. Daardoor ontstaat er een huidontsteking met zwelling van zowel de lippen, kin, neus, oogleden, oren en anus. In ernstige gevallen kunnen zelf abcessen over het gehele lichaam ontstaan, of kan er een steriele gewrichtsontsteking ontstaan. Een pup kan door deze verschillende klachten duidelijk ziek zijn, met vooral vermoeidheid. De aandoening wordt behandeld met corticosteroïden (prednison bijvoorbeeld) om de ontstekingsreactie van het immuunsysteem te onderdrukken. Indien de ziekte te laat behandeld wordt kan een pup ernstig ziek worden en zelfs overlijden.

 

 

Juni 2015: Jillz

 

Jillz is bijzonder konijntje: een Teddy Widders. Dit is een konijnenras dat lange haren heeft en er daardoor super schattig uitziet. Ze werd bij ons gebracht, omdat de baasjes van Jillz jonge konijntjes verwachtten, maar er nog niets gebeurd was. Om te ontdekken of Jillz inderdaad drachtig was onderzochten we haar volledig. We voelden wel iets in haar buik wat een konijnenjong kon zijn, maar het voelde niet zoals normaal. Ook op de echo, waar je gewoonlijk heel duidelijk een dracht kan aantonen of uitsluiten, zagen we onduidelijke beelden. Er leek een wervelkolom zichtbaar te zijn, maar er was geen vruchtwater en geen hartslag. Daarom werd het laatste hulpmiddel ingezet: de röntgenfoto. Daarop waren heel duidelijk twee babykonijntjes te zien. Maar er was iets waarschijnlijk niet in orde, aangezien de buik niet normaal voelde en de echo onduidelijk was. Daarom besloten we Jillz nog twee dagen in de gaten houden, zodat ze alsnog uit zichzelf zou kunnen bevallen. Dat gebeurde helaas niet, dus werden de konijntjes via een keizersnede gehaald.
We gingen er vanuit dat de konijntjes niet meer zouden leven, maar wisten niet precies wat we zouden aantreffen. Wat we zagen hadden we nooit eerder gezien! Er was een opening in de baarmoeder van Jillz, waardoor een konijntje met vruchtvliezen en al uit de baarmoeder geperst was en los in de buik tussen de darmen lag. Het konijntje zag er, ondanks dat het overleden was en buiten de baarmoeder was gekomen, nog mooi en compleet uit: klaar om geboren te worden. Het tweede konijntje was grotendeels door hetzelfde gat in de baarmoeder naar buiten geperst, maar zat klem met zijn nekje in de wond, waardoor het gehele konijntje op zijn kopje na in de buik lag, zonder vruchtvliezen en daardoor ook uitgedroogd. Vermoedelijk waren de jongen klaar om geboren te worden, is Jillz gaan persen, maar scheurde de baarmoeder op de zwakke plek. Het is al bijzonder dat dit gebeurt, maar het is vooral verbazingwekkend dat Jillz helemaal geen zieke indruk maakte! Zoals ieder gezond konijntje at ze haar brokjes, liep ze rond en leek er niets aan de hand. En zo was het ook een half uur na de operatie: alsof er niets gebeurd was zat ze alweer wakker in haar hokje. Wat een bikkel!!
Het is heel jammer dat we geen levende konijntjes op de wereld hebben kunnen brengen, maar gelukkig is Jillz verlost van de deze bijzondere verdwaalde kleintjes en kan ze weer in goede gezondheid genieten!

 

            

Foto 1: Röntgenfoto met het skelet van twee kleine konijntjes in beeld
Foto 2: Tijdens de operatie: de baarmoederhoornen worden losgemaakt. Waar de baarmoederhoornen samenkomen in het baarmoederlichaam zit het konijntje enkel nog met het kopje in de baarmoeder, het lichaam lag in de buik.
Foto 3: Na de operatie: nogmaals hetzelfde jong, nu met zijn kopje buiten de baarmoeder (opvallend is het smalle nekje, wat klem heeft gezeten in de wond) en het jong dat met vruchtvliezen en al los in de buik tussen de darmen lag.

 

 

Mei 2015: Mick

 

Eind maart werd tijdens de spoeddienst een egeltje naar onze praktijk gebracht door de dierenambulance.

Het egeltje sleepte met een achterpootje en was in slechte conditie. Hij bleek een gebroken achterpootje te hebben. 
In het wild heeft een egel met een gebroken pootje minder overlevingskansen, omdat hij minder makkelijk prooien kan vangen en dus minder zal eten. Dat was aan dit egeltje duidelijk te zien. Daarom is voor een egel die terug de natuur in gaat een behandeling vaak niet zinvol en zou het voor de egel het best zijn om hem uit zijn lijden te verlossen. Maar omdat een collega van ons een heel groot hart voor egels heeft en al meerdere egels succesvol heeft opgevangen, hebben we deze egel gelukkig toch kunnen laten overleven.

De botbreuk was zo heftig, dat het pootje helaas geamputeerd moest worden. Een egel kan prima op 3 pootjes lopen, dus hoewel dit erg heftig lijkt, went een egeltje daar snel aan. Daarom werd de egel, intussen benoemd tot Mick, klaargemaakt voor de operatie. De eerste moeilijkheid was om Mick zijn narcose-prikje te geven: zodra we echt iets met hem wilden doen, rolde hij zich natuurlijk op tot een stekelbolletje vol naalden om ons te prikken, maar onbereikbaar voor naalden om hém te prikken. Toen Mick eenmaal sliep, viel op hoe slecht zijn algemene conditie was: hij was mager en zat vol met vlooien, iets wat vaker voorkomt bij egels. Het pootje werd geschoren tot aan de stekels en vervolgens werd het rechter achterpootje geamputeerd. Het was een zeer secuur werkje met zo’n klein pootje, maar de operatie ging voortvarend. Uiteindelijk bleken de het onderste en bovenste deel van het dijbeen al aan elkaar gegroeid te zijn, maar compleet verkeerd: het onderste deel was vergroeid met de zijkant van het bovenste dijbeenfragment. Hierdoor kon Mick het pootje helemaal niet gebruiken. 
Zodra Mick weer wakker was, liep hij al snel rond. De amputatie had hem dus echt geholpen. Intussen is hij bij onze collega in de opvang en daar doet hij het enorm goed: zijn gewicht is verdubbeld, de wond ziet er mooi uit en hij leeft in heerlijke tuin waar hij lekker kan rondstruinen en voor de extraatjes, waar hij zelf niet meer voor kan zorgen op zijn drie pootjes, kan rekenen op de bijvoeding. 

 

                

Foto 1: Kaalgeschoren gebroken pootje voor de operatie
Foto 2: Mick direct na de operatie
Foto 3: Mick enkele weken later, genietend van zijn pindasoep

 

 

April 2015: Ernie

 

 

Ernie, een zwart-witte leguaan, kwam bij ons in de praktijk, omdat hij niet fit was: sinds enkele maanden trok hij zich steeds meer terug en verstopte zich onder een plankje. Omdat bij reptielen veel aandoeningen veroorzaakt worden door problemen met de huishouding en/of voeding, werd dit eerst besproken. Dit was allemaal in orde. Ook het ontlastingsonderzoek naar parasieten, een tweede veel voorkomend probleem bij reptielen, was negatief. Bij het onderzoek van Ernie viel op dat er een dikte in de buik te voelen was. Daarom werd er een röntgenfoto gemaakt. Hierop was een erg grote gelaagde steen te zien. Het was onduidelijk in wel orgaan deze steen zich bevond. Hoe dan ook, een operatie zou noodzakelijk zijn om Ernie te redden. 
Omdat Ernie er slecht aan toe was en al wat ouder was, is er helaas besloten om Ernie in te laten slapen. Uit sectie bleek dat de steen zich in de blaas bevond! Geen opgegeten steen dus, maar een steen die beetje bij beetje is gegroeid totdat hij uiteindelijk ruim vier centimeter groot was en de blaas volledig vulde.
Hoewel Ernie helaas niet meer in leven is, was hij wel zo bijzonder, dat we vinden dat hij een plaats verdient bij de patiënten van de maand.  


     

Foto 1: De röntgenfoto met de enorm steen in de  buik. 
Foto 2: De steen, na het verwijderen uit de blaas.

 

 

Maart 2015: Karel

 


Eind 2014 kwam de eigenaar van Karel, een 8-jarige Jack Russel, bij ons op consult vanwege bloed in de urine. Bij het onderzoek bleek de prostaat van Karel vergroot en gevoelig, wat kan wijzen op een prostaatontsteking. Daarnaast werden er bultjes bij de anus opgemerkt, perianale adenomen genaamd, die onder invloed van het mannelijke hormoon testosteron blijven groeien. Om beide problemen op te lossen, zou Karel na een kuur antibiotica en pijnstillers gecastreerd worden. Terloops vermeldde de eigenaar echter ook dat zijn hond regelmatig periodes had waarin hij opvallend veel drinkt en plast. Er werd bloed genomen om afwijkende orgaanfuncties uit te sluiten. Ondanks dat Karel op dat moment geen klachten had van veel drinken en plassen, was één van de leverwaarden (alkalisch fosfatase) verhoogd. Dit kan voorkomen bij een aandoening van de lever zelf, maar ook bij een ziekte waarbij de leverfunctie tijdelijk verminderd is als reactie op een aandoening elders in het lichaam. Enkele weken later ging het beter met Karel: de prostaatontsteking was over, de bultjes bij de anus waren geslonken en er was geen bloed meer in de urine. Dit was een goed moment of Karel te castreren om terugkerende problemen te voorkomen. Er werd een controle bloedonderzoek gedaan en een extra test om de leverfunctie te controleren op basis van de galzuren. Helaas was de afwijkende leverwaarde nog verder gestegen en bleek uit de extra test dat het probleem oorspronkelijk een leverprobleem is en geen reactie op een aandoening elders in het lichaam. Een hond met dergelijke bloeduitslagen is meestal duidelijk ziek, maar Karel liep vrolijk rond alsof er niets aan de hand was. Om wat meer duidelijkheid te krijgen, werd er een echo van de lever gemaakt. Hoewel er een vergrootte lever werd verwacht, was de lever van Karel juist kleiner en bros. Reden om Karel door te verwijzen naar de specialist. Intussen bleven de leverwaarden stijgen en kreeg Karel toch wat klachten: onrust alsof hij in paniek was en/of pijn had. Hij viel zelfs een keer om. Bij de specialist viel opnieuw de kleine lever op, daarnaast werd bij het bloedonderzoek opgemerkt dat er naast gestegen leverwaarden verlaagde nierwaarden (ureum en creatinine) waren. Er werd nog een laatste bloedtest gedaan en toen kon de diagnose gesteld worden: Karel heeft een portosystemische shunt: een aandoening die zelden voorkomt en wat extra uitleg nodig heeft.

Als een dier eet, wordt het voedsel verteerd in de maag en darmen. De voedingsstoffen worden door vele kleine bloedvaatjes in de darmwand opgenomen. Deze bloedvaatjes komen samen in grotere vaten die samen uitlopen in de poortader. Deze belangrijke ader splitst in de lever weer in vele kleine bloedvaatjes, zodat het bloed afkomstig uit de darmen gezuiverd kan worden voordat het in de grote bloedsomloop in het lichaam stroomt. Naast het zuiveren van het bloed, speelt de lever een grote rol bij de aanmaak van gal (voor vertering van vetstoffen in de darm), stofwisseling van eiwitten, vetten en koolhydraten, reguleren van de glucose en vetzuur-spiegels in het bloed en opslag van vitamines. Bij een dier met een portosystemetische shunt gaat de bloedstroom niet via de poortader (porto) naar de lever, maar via één of meerdere vaten (shunts) langs de lever naar de rest van het lichaam (systeem). Hierdoor kan de lever zijn taken niet kan uitvoeren en blijft hij klein en onderontwikkeld. Elke ongeboren pup heeft een dergelijke shunt, omdat de lever in de baarmoeder nog niet gebruikt wordt. Zodra de pup geboren wordt, sluit deze shunt echter, zodat de lever zijn belangrijke functies kan gaan uitvoeren.  Een van de grootste problemen bij een shunt is de hoge concentratie ammoniak in het bloed: de eiwitten uit het voedsel worden in de darm omgezet in ammoniak wat gewoonlijk in de lever afgebroken wordt tot ureum. Via de shunt stroomt het echter zo het lichaam in, waar het schade toebrengt aan vitale organen en de hersenen. Meestal beginnen de klachten al op jonge leeftijd. Ze kunnen komen en gaan en zijn zeer divers: hersenverschijnselen (officieel hepatische encefalopathie genoemd met omvallen, dwangbewegingen, doelloos rondlopen, agressie, enz), verminderde energie, slecht eten, vertraagde groei, braken, diarree, blaasontsteking en veel drinken en plassen. Er zijn twee mogelijkheden om de portosystemische shunt te behandelen: bij een jonge hond kan de shunt operatief gedeeltelijk gesloten worden zodat er geleidelijk steeds meer bloed door de lever zal stromen en de shunt uiteindelijk dicht zal slibben. De lever kan zo alsnog ontwikkelen en goed gaan functioneren. Bij oudere honden (>2 jaar) geeft een dergelijke operatie echter geen goede resultaten meer: de lever zal niet meer voldoende gaan functioneren na een operatie en de risico’s van de narcose en complicaties na de operatie zijn te groot. Met behulp van laxeermiddel, dat voorkomt dat ammoniak uit de darmen wordt opgenomen in het bloed, en aangepaste voeding wordt dan geprobeerd het lichaam zo min mogelijk te belasten. Hoewel de gemiddelde levensverwachting van een hond met een portosystemische shunt 8 jaar is, heeft Karel de eerste 8 jaar van zijn leven eigenlijk zelden klachten gehad. De wisselende klachten die hij had blijken inderdaad perfect overeen te komen met de klachten die je kunt verwachten bij een portosystemische shunt, maar wel in een milde vorm. Sinds hij de aangepaste voeding en laxeermiddel krijgt, is het weer een energieke vrolijke hond. We hopen dat hij nog een hele lange tijd fit en klachtenvrij mag blijven!

 

Februari 2015: Knut

Knut is een kat van 2 jaar die plotseling in de tuin van zijn logeeradres lag met zijn pootje omhoog. Hij wilde of kon zijn pootje niet gebruiken. Het viel direct op dat het linker pootje duidelijk verdikt en heel pijnlijk was. Daarom werd er een röntgenfoto gemaakt. Er bleek niet één breuk te zijn, maar alle vier middenvoetsbeentjes waren gebroken!! Wat dit veroorzaakt heeft is onbekend, maar dat moet heftig geweest zijn! Omdat verschillende botjes scheef stonden is het niet voldoende om het pootje in te spalken: dan groeien de botjes scheef aan elkaar en zal Knut niet normaal kunnen lopen door de pijn of misvorming. Er werd gekozen om Knut te laten opereren.
Bij mensen zouden er bij dergelijke breuken botplaatjes of schroeven in de botjes geplaatst worden, maar omdat de middenvoetsbeentjes van een kat zo dun en klein zijn, is dit geen goede oplossing. Om deze gebroken botjes weer netjes tegen elkaar aan te plaatsen en op hun plaats te houden hebben we hele dunne metalen pinnetjes in de tenen geplaatst. Zo kunnen de botjes niet meer los van elkaar bewegen en is er een stevige kern in het bot. Omdat deze pinnetjes slecht een millimeter dik zijn is het van belang dat de kat er de eerste weken niet op steunt, dus werd de poot gespalkt en bleef Knut in een bench. Knut verdroeg de spalk gelukkig goed, maar na 8 weken kreeg hij de spalk plots toch uit. Op de controlefoto bleken de teentjes weer mooi aan elkaar gegroeid te zijn. Hij loopt dan ook weer vrolijk rond op vier pootjes. 

 

       

Voor de operatie: de botjes zijn zowel naar opzij als naar boven/beneden verplaatst.

     

Na de operatie: de botjes staan weer op de normale positie door het plaatsen van de pinnetjes in de middenhandsbeentjes.

 

 

Januari 2015: Beer

De Schotse Herder Beer kwam bij ons vanwege een dikte op de hak van zijn linker achterpoot. Op dat moment was de bult al een walnoot groot, maar hij bleef groeien. Om te weten met wat voor een bult we te maken hadden (goed- of kwaadaardig, welk soort weefsel), is de bult aangeprikt voor verder onderzoek. Helaas bleek het om een kwaadaardige bult te gaan, dus moest de bult verwijderd worden. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan: wanneer een bult (tumor of ander soort bult) verwijderd wordt, is er uiteraard een opening in de huid. Bevindt dit defect zich op de hals, borst of buik, dan is er gewoonlijk ruim voldoende huid over om de wond te sluiten. Maar op de poot is de huid meestal precies aansluitend en is elke stukje huid dat verwijderd wordt dus een gemis. Daarom is er een bijzondere techniek nodig om de bult op de poot van Beer volledig te verwijderen en de wond weer mooi te kunnen sluiten. Gelukkig is dit een vakgebied dat Ilona erg interesseert en waarvoor ze verschillende nascholingen heeft gedaan, dus kon de operatie bij onszelf in de kliniek gebeuren.

Op de foto's ziet u het beeldverslag van de operatie: door een huidflap weg te halen van het bovenbeen, waar de huid wat ruimer en rekbaarder is, en deze flap over de wond van het onderbeen te leggen, werd de wond gesloten. Het is daardoor een grote, maar goed gesloten wond. Het herstel is altijd wat langer dan bij een eenvoudige operatie, omdat de flap zich moet gaan hechten op de nieuwe plaats en er ook nieuwe bloedvaatjes heen moeten groeien. De poot is daarom goed beschermd in een verband gedurende ruim een maand. Beer loopt inmiddels weer normaal op de poot en ook het cosmetisch resultaat mag er zijn!

 

         

         

 

 

 

 

dieren

Heeft u een vraag of opmerking?


Wij vinden het belangrijk om u mening te horen zodat wij u het beste van dienst kunnen zijn

contact knop

Kort nieuws Dierenkliniek Pasteurstraat

Patiënt van de maand november: Yoshi: een hond met nierfalen...

Op maandag en donderdag hebben wij avondspreekuur. Bel ons voor een afspraak!

dieren